Alternatywne Ćwierćwiecze: Rozdział 8

Niespodziewanka! Udało mi się dodać to dzisiaj! Może rozdział nie jest tak długi jakbym tego chciała, i może nie jest też najlepszy, ale cierpliwości, Robaczki. Mam nadzieję, że się Wam spodoba.

+ Bardzo się cieszę, że nowe osoby dołączyły do czytania. ;D

__________________________________________________________________

Przez resztę wieczoru śmiali się i tańczyli. Haymitch wciąż ją całował, a to w usta, to w policzek, w skroń, w czoło... Także przez cały czas ją obejmował lub po prostu trzymał za rękę.

I przez cały ten czas, Effie czuła, że jest najszczęśliwszą osobą w tej sali, jeśli nie w całym kraju.

Myślała też o tym, że człowiek, który wymyślił "motylki w brzuchu", nigdy w życiu nie czuł się tak jak ona. Ponieważ Effie nie czuła motylków. Czuła stado ptaków, które za wszelką cenę, chciały się wydostać.

Patrzyła na Haymitcha i zastanawiała się, jak mogło dojść do tego, że patrzy na niego, tak jak teraz. Nie z odrazą lub nienawiścią, lecz z czułością.

Gdyby jeszcze miesiąc temu, ktoś powiedział jej, że Haymich będzie wzbudzał w niej jakiekolwiek miłe uczucia, wyśmiałaby go. Ale teraz?

Dlaczego teraz? Zadawała sobie również to pytanie. Pracowali ze sobą od lat, więc dlaczego dopiero teraz zaczęła dostrzegać w nim kogoś więcej, niż tylko pijaka? Mogli spędzić ze sobą tyle czasu, a teraz zostały im zaledwie dwa dni.

Dwa dni dzieliły ich od Igrzysk. Być może, nie zobaczy go już nigdy więcej.

Poczuła ukłucie w sercu, kiedy spojrzała na Haymitcha, który szedł koło niej. Bal się skończył. Prezydent wygłosił przemówienie, dziękując wszystkim zwycięzcom za ich odwagę i poświęcenie.

A teraz szli do wyjścia; do ogromnych, dębowych drzwi. W sali wejściowej gromadził się już tłumek gości, czekających, aż podjadą po nich samochody i zabiorą ich do domów. Drzwi były otwarte, więc w sali było chłodno. Zadrżała, bo nie wzięła płaszcza. Chwilę później, poczuła na ramionach dotyk ciepłego materiału. Spojrzała za siebie i zobaczyła Haymitcha, który okrył ją swoją marynarką. Mrugnął do niej, uśmiechając się lekko.

- Dziękuję. - mruknęła, wsuwając ręce w rękawy marynarki i okrywając się nią ciaśniej. Mogła rozkoszować się silnym zapachem jego wody kolońskiej.

- Nie ma za co. - odpowiedział, obejmując ją dodatkowo od tyłu ramionami. Pocałował ją w policzek, po czym oparł brodę na jej barku - To drobiazg.

Uśmiechnęła się, choć wiedziała, że jej nie widzi. Momentalnie zrobiło się jej cieplej i to nie do końca zasługa marynarki.

- Marzę o łóżku. -wymamrotała Katniss, obserwując jak kolejni goście, wsiadają do kolejnych samochodów i odjeżdżają.

- Dokładnie. Mógłbym zasnąć na stojąco. - przytaknął Peeta.

- Wytrzymajcie jeszcze chwilę. - wtrącił się Haymitch. - Nie chcemy tu widowiska.

- Bo przecież ty i Effie nie wzbudzacie sensacji. - zakpiła Katniss, uśmiechając się złośliwie.

Effie poczuła, że czerwieni się pod warstwą makijażu. Jednak ramiona Haymitcha, tylko objęły ją mocniej i poczuła jego usta na swojej szyi. Wzdłuż kręgosłupa przeszedł jej przyjemny dreszcz, a Effie nie mogła się powstrzymać od uśmiechu.

Katniss wywróciła oczami.

- Och, proszę. - jęknęła. - Nie przy ludziach.

Poczuła jak Haymitch drży od cichego chichotu.

Podjechał samochód, do którego wsiedli. Haymitch usiadł koło niej, a Peeta i Katniss naprzeciwko nich, tak że jechali tyłem. Tylne siedzenia były oddzielone od kierowcy, szybą dźwiękoszczelną.

Katniss oparła głowę o szybę i zamknęła oczy.

- Tylko nie zasypiaj. - powiedział Haymitch. - Nie będę cię wynosić.

- Obejdzie się. - mruknęła.

Atmosfera w samochodzie była senna. Effie miała wrażenie, że wszyscy dookoła niej zasypiają i tylko ona jest całkowicie rozbudzona.

Może to wina Haymitcha? Jego bliskości i tego, że wciąż trzyma ją za rękę i pociera kciukiem jej dłoń. Spojrzała na niego i okazało się, że ją obserwuje. W jego oczach było coś takiego, co sprawiło, że zrobiło się jej cieplej.

Czuła się dziwnie. Jeszcze nie tak dawno temu, kiedy na niego patrzyła, nie mogła się powstrzymać od ściągnięcia ust z dezaprobatą. Teraz, kiedy na niego patrzyła, nie mogła się powstrzymać od uśmiechu. I wciąż, i wciąż zadawała sobie pytanie jak to się stało?

Jechali jeszcze przez dziesięć minut. Katniss i Peeta drzemali na siedząco. Wyglądali tak spokojnie, pogrążeni we śnie. Effie spostrzegła, że dłoń Peety leżała na siedzeniu pomiędzy nimi. Zupełnie jakby chciał dotknąć dziewczyny.

Effie myślała o tym, jak Peeta musi się czuć. Dziewczyna którą kocha, nic do niego nie czuje. Musi czuć się wykorzystany. A mimo to, wciąż jest przy niej. I nie tylko dlatego, że nie ma już odwrotu. On wciąż chce się nią opiekować. Chce ją chronić.

Samochód zatrzymał się pod ośrodkiem szkoleniowym. W końcu zdała sobie sprawę, jak bardzo potrzebuje relaksującego prysznica. To był wieczór pełen wrażeń.

- No dobra, wstajemy. - powiedział Haymitch, szturchając Peetę w ramię.

Kiedy już Katniss i Peeta przebudzili się na tyle, żeby samemu wyjść z samochodu, weszli do ośrodka. Stanęli przed windą; Effie nacisnęła guzik, żeby ją przywołać i w momencie, kiedy drzwi windy się otworzyły, rozległ się głos

- Peeta. Mogę cię na chwilę prosić?

Odwrócili się i ujrzeli Plutarcha, który szedł w ich kierunku. Peeta kiwnął głową i zerknął na Haymitcha.

W głowie Effie pojawiła się myśl o podsłuchanej rozmowie. O rebelii i spisku. I na bardzo krótką chwilę, jej dobry humor został zachwiany. Jednak widząc uśmiechającego się Peetę, zdała sobie sprawę, że jeszcze nie czas na zmartwienia. Będzie się martwić, kiedy będzie o co.

Peeta odszedł z Plutarchem, a reszta weszła do windy. Wjechali na dwunaste piętro pogrążeni w ciszy.

Znaleźli się w apartamencie i Katniss od razu ruszyła w stronę swojego pokoju, ledwo powłócząc nogami.

- Dobranoc. - wymamrotała sennie, nawet się do nich nie odwracając. Usłyszeli tylko jak zamyka za sobą drzwi.

Spojrzenia Effie i Haymitcha się spotkały i zauważyła, że Haymitch marszczy brwi.

- Jesteś śpiąca, skarbie? - zapytał.

- Trochę, ale nie aż tak, jak ona. - wskazała głową na drzwi za którymi zniknęła Katniss. Pokiwał głową.

- Chciałem ci coś pokazać, ale jeśli jesteś śpiąca, to nie będę cię męczyć.

- Dam radę.

- Nie - powiedział stanowczo. - To może poczekać do rana.

- Więc... - nie wiedziała co chce powiedzieć. Nie chciała też, żeby ta noc się kończyła. Bała się, że gdy obudzi się rano, wszystko okaże się tylko snem.

- Więc... - powtórzył za nią. Dotknął dłonią jej policzek, wodząc kciukiem po jej wardze.

- Nie chcę, żebyś już szedł do swojego pokoju. - wyszeptała. Poczuła się jak idiotka.

Do głowy Effie wpadła myśl, że ludzie zazwyczaj szepcą o swoich najskrytszych lękach i pragnieniach. W obawie przed zranieniem. Tak samo było z nią. Choć w życiu by się do tego nie przyznała.

- Daj mi pół godziny. - powiedział. - Muszę pozbyć się tego czegoś. - wskazał na swój smoking.

-Jasne. - uśmiechnęła się i zanim zdążyła się odwrócić, żeby pójść do swojego pokoju, Haymitch ją pocałował. Krótko. Jednak starczyło, żeby zakręciło się jej w głowie. Żeby stado niespokojnych ptaków w jej brzuchu, ożyło.

- Do zobaczenia, wkrótce. - mrugnął do niej i odszedł do swojego pokoju.

***

Stała pod prysznicem, starając się zrelaksować. Jednak każda, nawet najdrobniejsza myśl o minionym wieczorze, lub o Haymitchu, wywoływała u niej sensację żołądka.

Rozpamiętywała ten moment, kiedy pocałował ją na korytarzu w Pałacu Prezydenta. "Naprawdę, lubię cię całować, Effie" Uśmiechała się sama do siebie. Przypomniała sobie wszystkie te drobne pocałunki, którymi ją obdarzał przez cały wieczór. I że nie wypuszczał jej z ramion, chociaż na chwilę. I sposób w jaki na nią patrzył.

Poczuła ucisk w brzuchu i drżenie własnych dłoni. Uspokój się. Skarciła samą siebie. To tylko Haymitch!

Problem polegał na tym, że to był AŻ Haymitch. I wiedziała, że wpadła po uszy. Tylko prawda była taka, że nie zdarzyło się to dopiero tego wieczora. Wszystko zaczęło się na tamtej sesji zdjęciowej. Już wtedy, gdzieś głęboko, głęboko czuła, że już po niej.

Woda spływała po jej ciele, zmywając waniliowy balsam pod prysznic. Jej skóra była zaróżowiona od wody, ale nawet kiedy woda była ciepła, ona czuła zimne dreszcze podniecenia.

Uspokój się! Powtórzyła jeszcze raz w myślach. Niewątpliwie powtórzy to zdanie jeszcze nie raz.

Skończyła kąpiel, wytarła się do sucha ręcznikiem, zostawiając mokre tylko włosy. Ubrała się w zwyczajną bluzkę i krótkie spodenki. Kiedy spojrzała na siebie w lustrze, zobaczyła zwyczajną kobietę. Zobaczyła siebie. A nie wymalowaną Effie Trinket, - jak z obrazka.

Weszła do pokoju, zapaliła lampkę i położyła się na łóżku. Wpatrując się w sufit, starała się o niczym nie myśleć, co było wyjątkowo trudne.

Ktoś zapukał do drzwi, a serce Effie omal nie wyskoczyło z jej piersi. Nie czekając na zaproszenie, gość wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi.

Jego twarz rozpromieniła się na jej widok. Też zdążył się przebrać. W szarą bluzkę z długim rękawem i zwykłe spodnie. Podszedł bliżej i bez żadnych skrupułów, położył się koło niej na łóżku, zagarniając ją ramieniem w swoje objęcia. Pocałował ją w czoło.

- Pięknie wyglądasz. - powiedział.
- Komplement od Haymitcha Abernathy. - uśmiechnęła się szeroko. -  To ci dopiero.
- Staram się. - mruknął.
- I dobrze ci to idzie.
Przesunęła się w jego stronę, żeby go pocałować. Jednak kiedy tylko ich usta się spotkały, Haymitch objął ją mocniej w talii, nie pozwalając się jej odsunąć. Usta Haymicha, były zachłanne. Napierały na jej wargi, zupełnie jakby chciały stopić się w jedno. Zaczęła tracić panowanie nad oddechem. Miała wrażenie, jakby po jej ciele wędrowały iskry. Poczuła wypieki na policzkach. Zrobiło się jej gorąco. Ręce Haymicha błądziły po jej plecach, a jej własne palce wczepiły się w jego włosy.
Odsunęli się od siebie, żeby złapać oddech. Po ustach Haymicha błądził uśmiech. W jego szarych oczach mogła dostrzec wesołe iskierki.
Ułożył się tak, że pod głową, niczym poduszkę, miała jego ramię. Drugą ręką wodził po jej ramieniu w górę i w dół. Czuła we włosach jego, wciąż niewyrównany oddech. Trzymała dłoń na jego piersi. Pod palcami czuła bicie jego serca. Mocne i silne. Zupełnie jak on sam.
- Nie kłamałem, kiedy mówiłem, że lubię cię całować. - powiedział i mogła usłyszeć po jego głosie, że się uśmiecha.
- Zauważyłam. - odpowiedziała wesoło. - Też lubię, kiedy mnie całujesz... Dlatego się zezłościłam, kiedy powiedziałeś dzisiaj, że to było na pokaz. - dodała po chwili, nieco poważniej.
- Kłamałem. - przyznał. - Nikt na nas wtedy nie patrzył.
- Więc dlaczego tak powiedziałeś? - zaciekawiła się. Złość już dawno jej przeszła. Była po prostu ciekawa.
- Nie pomyślałem o tym, jak się możesz poczuć. Nie wiedziałem, że dla ciebie to nie jest bez znaczenia.
Zapadła cisza, podczas której tylko leżeli, przytuleni do siebie. Było jej tak tak przyjemnie i ciepło w jego objęciach. Poczuła jak bardzo jest zmęczona. Wcześniej nie zdawała sobie z tego sprawy, ale ten dzień był naprawdę długi.
Chciała rozmawiać z Haymitchem. Zapytać, co chciał jej pokazać. Zwyczajnie, rozmawiać o wszystkim i o niczym. Jednak nawet nie zauważyła kiedy, oczy jej się zamknęły, a umysł wpadł w objęcia morfeusza.
Mogło jej się tylko zdawać, ale miała wrażenie, że na sekundę przed jej zaśnięciem, usłyszała cicho otwierane drzwi.